Loslaten is een keuze

Met bewondering kijk ik naar mijn dochter.
Ze ligt nu bijna twee weken in het ziekenhuis met een infectie.
En neemt de dingen zoals ze zijn. 

De vele onderzoeken. Het steeds weer bijstellen van het behandelplan. Het eindeloze wachten. De onzekerheid. De zorgzame verpleging en artsen. De vriendelijke voedingsassistenten. De lolletjes met de mensen die voorbijkomen. Noem het dapper, of nuchter. Ze leeft in ‘het nu’!

Hoe gefrustreerd had ze kunnen zijn: missen van een tentamenperiode, niet kunnen werken, je hobby’s kunnen beoefenen. Ziek en afhankelijk zijn. Maar daar kiest ze niet voor. 

Omgaan met verlies. Je kan blijven rouwen om wat je mist, of het verlies aanvaarden, loslaten. Rouwen is ook oogsten: soms levert rouw nieuwe inzichten op of nieuwe kansen. Wat kies jij?